ProstaMen+ — czy skład uzasadnia cenę

Porównywanie produktów po cenie opakowania jest mylące, bo producenci stosują różne wielkości i różne dawkowanie. Opakowanie 30 kapsułek przy dawce dwóch kapsułek dziennie starcza na 15 dni, a nie na miesiąc — i realny koszt miesiąca jest dwukrotnie wyższy, niż sugeruje etykieta z ceną.

Jedyna porównywalna miara to koszt dnia stosowania: cena opakowania podzielona przez liczbę dni, na które starcza przy zalecanym dawkowaniu. Dopiero tę liczbę można zestawić z konkurencją — i dopiero wtedy widać, czy produkt jest tani, czy tylko wygląda na tani.

Cena suplementu rozkłada się na kilka rzeczy: surowce, ich formy chemiczne, standaryzację ekstraktów i marżę. Największe różnice między produktami z tej samej półki biorą się zwykle z dwóch pierwszych pozycji — ta sama nazwa składnika może kryć zupełnie inne stężenie i inną przyswajalność.

Dlatego przy ocenie wartości patrzymy na to, ile składników ma podaną ilość, czy podano stopień standaryzacji ekstraktów i czy formy chemiczne należą do lepiej przyswajalnych. Etykieta wymieniająca nazwy bez dawek uniemożliwia jakąkolwiek ocenę stosunku ceny do zawartości — i tak też ją punktujemy.

Droższy produkt broni się wtedy, gdy różnicę widać na etykiecie: wyższa dawka składnika kluczowego, lepiej przyswajalna forma, standaryzowany ekstrakt zamiast sproszkowanego surowca. To są konkretne, sprawdzalne pozycje.

Nie broni się natomiast, gdy jedyną różnicą jest liczba pozycji w składzie. Kilkanaście składników w dawkach rzędu pojedynczych miligramów kosztuje więcej w produkcji i wygląda lepiej w reklamie, ale nie odtwarza warunków, w jakich te substancje badano. Trzy składniki w sensownych dawkach są zwykle lepszym zakupem niż piętnaście symbolicznych.